O karze dożywotniego pozbawienia wolności, dyskryminacji ze względu na płeć i wyborze „mniejszego zła” : refleksje na tle wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Khamtokhu i Aksenchik przeciwko Rosji

Współautorstwo: Grygiel-Zasada, Joanna

Wokół kryzysu praworządności, demokracji i praw człowieka : księga jubileuszowa Profesora Mirosława Wyrzykowskiego / redakcja naukowa Adam Bodnar i Adam Ploszka. Warszawa : Wolters Kluwer, 2020, s. 508-531.

Pięć lat obowiązywania Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w Polsce : stan gry

Problemy Współczesnego Prawa Międzynarodowego, Europejskiego i Porównawczego 2020, t. 18, s. 245-270.

Współautorstwo: Burek, Wojciech

The Istanbul Convention is a relatively new element of the Polish legal system and, at the same time, a human rights treaty, which has met with unprecedented interest on the part of the political scene (unfortunately resulting in steps towards its denunciation and confirmation of its dubious declaration and reservation), the media and the public. The stir it caused in Poland, however, is not so much due to its provisions as such, but to a combination of global trends, manifesting themselves in the form of extreme conservatism, populism and anti-democratic changes. After fi ve years of the Convention being in force in Poland, it can be said that it has had a real impact on the Polish law. The most significant achievements are the introduction of ex officio prosecution of sexual crimes and procedural changes for the protection of victims of these crimes. The most recent and perhaps most spectacular achievement, namely the establishment of a police eviction order against the perpetrator of domestic violence, which has been postulated for years, is also – paradoxically – proof of the importance of the Convention. The changes mentioned above are important, but single steps in the process of implementation of the Convention in Poland. In order to increase the eff ectiveness of this process, it is necessary to recognize violence against women as a systemic problem requiring a coordinated policy and cooperation of various authorities.

Konwencja stambulska jest stosunkowo nowym elementem polskiego systemu prawa, a jednocześnie traktatem z dziedziny praw człowieka, który spotkał się z bezprecedensowym zainteresowaniem politycznej (niestety skutkującym podjętymi krokami w kierunku jej wypowiedzenia oraz podtrzymania wątpliwej deklaracji i zastrzeżenia), mediów oraz społeczeństwa. Poruszenie, które wywołała w Polsce, wynika jednakże nie tyle z jej postanowień jako takich, co ze splotu tendencji o charakterze globalnym, objawiających się w formie skrajnego konserwatyzmu, populizmu i antydemokratycznych przemian. Po pięciu latach obowiązywania Konwencji w Polsce można stwierdzić, że wywarła ona realny wpływ na kształt polskiego prawa. Najistotniejsze dokonania to wprowadzenie trybu ścigania z urzędu przestępstw seksualnych oraz zmian proceduralnych na rzecz ochrony ofiar tych przestępstw. Ostatnie, być może najbardziej spektakularne osiągnięcie, czyli ustanowienie postulowanego od lat policyjnego nakazu eksmisji sprawcy przemocy domowej jest także – paradoksalnie – dowodem na znaczenie Konwencji. Wspomniane zmiany to ważne, ale pojedyncze kroki w procesie implementacji Konwencji w Polsce. Do zwiększenia efektywności tego procesu konieczne jest uznanie przemocy wobec kobiet za problem systemowy, wymagający skoordynowanej polityki i podjęcia współpracy przez różne władze.